เรียน  คุณวาด  รวี  และ คุณปราบดา หยุ่น

 ผมอ่านจดหมายเปิดผนึกของคุณทั้งสองที่มีถึงผมแล้ว  ตอนแรกตั้งใจจะไม่ตอบ  เพราะไม่มีเวลา แต่คิดไปคิดมาถ้าไม่ตอบคุณทั้งสองอาจจะเข้าใจผิด  ว่า ผมยอมรับหรือจำนนต่อเหตุผลของคุณ ซึ่งอาจทำให้ผมได้รับความเสียหายได้

 “ข้อหา”  ที่คุณทั้งสองตั้งให้ผมนั้นดูเหมือนรุนแรงเกินไป  และขัดต่อเหตุผลและข้อเท็จจริงหลายประการ แต่ผมให้อภัย  เพราะคิดว่าคุณทั้งสองกำลัง “จินตนาการ”  ตามวิสัยของความเป็นนักเขียนของคุณ แต่บังเอิญจินตนาการของคุณล้ำเข้ามาในเขตแดนของผม  และทำลายความสงบสุขในเขตแดนของผม โดยไม่เป็นธรรมโดยเฉพาะข้อหาที่คุณ กล่าวว่า การให้สัมภาษณ์ของผม  “ไม่เป็นผลดีต่อการใช้เหตุผลและสติปัญญาของสังคม และอาจส่งผลให้วัฒนธรรมทางปัญญาของสังคมไทยเสื่อมเสียได้” และข้อหาที่ว่าผม  “กระทำโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์”  ผมขอแก้ข้อกล่าวหาของคุณทั้งสอง  ดังนี้

ข้อ 1 กรณีที่คุณทั้งสองกล่าวว่า  มาตรา 112  ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง  ขอชี้แจงว่า  ต้องยอมรับความจริงว่าปัจจุบันมีผู้พยายามทำความผิดตามมาตรา 112  มากขึ้นอย่างผิดปกติจะด้วยวัตถุประสงค์อย่างไรก็ตาม และต้องยอมรับว่าผู้ทำความผิดตามมาตรา 112  ส่วนใหญ่เป็นนักการเมืองหรือผู้สนับสนุนนักการเมือง  ดังนั้น  เมื่อรัฐดำเนินคดีกับคนเหล่านี้  จึงเป็นการใช้อำนาจตามปกติ  เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม  และศาลก็มีคำพิพากษาลงโทษไปแล้วหลายราย  ดีที่คุณทั้งสองยังไม่กล่าวหาว่า  “ศาล”  ก็ใช้มาตรา 112  เป็นเครื่องมือทางการเมืองด้วย  ต่อไปภายภาคหน้าหากมีผู้กระทำความผิดฐานข่มขืน  กระทำชำเรามากขึ้น  คุณวาด รวี  และคุณปราบดา  หยุ่น  อย่าเผลอว่ารัฐใช้ข้อหาข่มขืนกระทำชำเราเป็นเครื่องมือทางการเมืองอีกล่ะครับ เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่นักการเมืองหรือผู้สนับสนุนทางการเมืองเป็นผู้พยายามละเมิดมาตรา 112 จึงต้องดำเนินคดีกับบุคคลเหล่านี้เท่านั้นเอง  ท่านทั้งสองอย่าจินตนาการอะไรไปให้มากไปกว่านี้เลยครับ

ข้อ 2 ความเห็นของผมในประเด็นที่ว่าหากให้ราชเลขาธิการเป็นผู้ฟ้องร้องเอง  เหมือนกับการเอา “ สถาบัน ”  มาเป็น  “ คู่กรณี ”  กับประชาชน โดยคุณทั้งสอง แย้งว่า  เคยมีกรณีที่สำนักราชเลขาธิการเป็นคู่กรณีมาแล้ว  เช่น กรณีสำนักราชเลขาธิการมอบให้ดีเอสไอเป็นโจกท์ฟ้อง “เสี่ยอู๊ด”  กรณีการจัดสร้างพระสมเด็จเหนือหัว  ในประเด็นนี้  ผมขอชี้แจงว่า  ความผิดของเสี่ยอู๊ด  เป็นความผิดตาม พรบ.คุ้มครองผู้บริโภค , พรบ.เครื่องหมายราชการ  และกฎหมายอาญา  ฐานฉ้อโกงประชาชน เท่านั้น  มิใช่ กรณีตาม มาตรา 112  ที่มอบให้สำนักราชเลขาธิการเป็นผู้ฟ้องหรือมอบให้ดีเอสไอ        

เป็นผู้ฟ้อง  เป็นเรื่องผู้เสียหาย จำนวน  921  คน  ไปแจ้งความร้องทุกข์ว่า “ถูกฉ้อโกง”  และเป็นหน้าที่ของพนักงานสอบต้องพิจารณาหาว่า การกระทำของเสี่ยอู๊ดผิดกฎหมายใดบ้างเท่านั้น  มิใช่เป็นกรณีสำนักราชเลขาธิการ  เป็นคู่กรณีกับชาวบ้าน ตามที่คุณทั้งสองเข้าใจ  ประเด็นนี้ผมไม่โทษคุณ เพราะคุณมิใช่นักกฎหมาย  แต่บังเอิญคุณจินตนาการตามความรู้เท่าไม่ถึงการณ์เท่านั้นเอง  ในฐานะผู้มีอายุมากกว่า  ถือว่า “อโหสิ”  กันได้  แต่หากผมไม่ตอบจะทำให้ประชาชนสับสน  เพราะคุณทั้งสอง  ก็มีต้นทุนทางสังคมสูงอยู่ หากคนไทยไม่ใช้หลัก “กาลามสูตร” ในการพิจารณาก็อาจเชื่อคุณทั้งสองได้

ข้อ 3 ประการต่อไปคุณทั้งสอง  กล่าวว่า  ผมมีความเห็นไม่ตรงกับท่านนายกรัฐมนตรี ขอชี้แจงว่า   ผมและท่านนายกรัฐมนตรีมีความเห็นตรงกัน  เป็นเรื่องที่คุณทั้งสองจับบางคำพูดของท่านนายก ฯ  มากล่าว เป็นการ “ตีความไม่แตก”  เท่านั้นเอง  และในบางเรื่องที่ผ่านมา  ผมก็เคยมีความเห็นไม่ตรงกับท่านนายกฯ  แต่เมื่อมีมติออกมาเป็นอย่างไรทุกอย่างก็ยุติ  ความจริงคุณทั้งสองที่อ้าง “ประชาธิปไตย” น่าจะมายกย่องผม แต่คุณกลับตำหนิผม หาว่าผมมีความเห็นต่าง  ผมจึงสับสนความเป็นบุคคลใน “ ระบอบประชาธิปไตย ”  ของคุณทั้งสองจริง ๆ

ส่วนข้อหาที่ว่าผมทำให้  “ วัฒนธรรมทางปัญญาของสังคมเสื่อมถอย ”  ซึ่งเป็นข้อหาที่รุนแรง    ผมยังไม่ตอบวันนี้  เพราะไม่มีเวลาจริง ๆ

คุณวาด รวี  และ คุณปราบดา  หยุ่น  ครับ ในขณะที่คุณทั้งสอง กำลังจิบกาแฟถ้วยที่  2  ของวันนี้อยู่ในห้องที่มีอุณภูมิต่ำกว่า  25  องศา  ผมอยู่ไกลออกไปเกินกว่า 1,000 กิโลเมตร จากเมืองหลวงของประเทศ  อยู่ท่ามกลางอากาศที่ร้อนเกิน  34 องศา  ผมอาจจะมีอารมณ์ไปบ้างก็ต้องขอโทษอีก  20 ปีข้างหน้า เมื่อคุณมีอายุใกล้เคียงกับอายุของผมในขณะนี้ ผมหวังจะได้รับจดหมายตอบจากคุณทั้งสอง และ หวังว่า อีก  20  ปีข้างหน้า  คุณจะเขียนมาขอโทษผมก็ได้  ผมจะรอครับ 

                                                                              นิพิฏฐ์  อินทรสมบัติ
                                                                       รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม
 

ดาวน์โหลดไฟล์